Onlangs kreeg ik het artikel Zo stoomt Trump de wereld klaar voor fascisme toegestuurd met daarin o.a. te lezen:

Baby’s in kooien waren geen ‘vergissing’ van Trump, maar het welbewust testen van barbaarsheid.

De massa hysterie rondom deze president kent geen grenzen. Het heeft zelfs een naam: Trump Derangement Syndrome.

Trump Derangement Syndrome is becoming a major epidemic among Democrats. Instead of freaking out about the booming Trump economy why not celebrate it?

— Kayleigh McEnany (@PressSec) August 2, 2018

Fascisme? Dit woord begint zijn betekenis te verliezen. Het wordt te vaak gebruikt. Net zoals rascist, nazi, xenofoob, seksist, islamofoob. Deze woorden zijn in feite synoniemen. Voor mensen met een andere mening, met een ander wereldbeeld. Waar de linkse kerk zich niet in kan vinden. Jesse bijvoorbeeld wil een debat over de “rascist” Thierry Baudet. De reactie van Hiddema is hilarisch.

We zijn vóór het debat want we willen de heer Klaver zijn moment van morele zelfverheffing niet onthouden.

Mijn zoon was 10 toen Clinton en Trump campagne voerden. Zijn juf vroeg in die periode:

Wie is voor Trump, wie is voor Clinton? Wie voor Trump is moet gaan staan.

Mijn zoon ging als enige in zijn klas staan. Toen hij thuiskwam kwam hij meteen naar me toe om erover te vertellen. Eenmaal uitgelachen pakte ik direct 10 euro uit mijn broekzak. Goed gedaan jongen! Een mooie anekdote rijker over de indoctrinatie van jonge kinderen op school. En van de indoctrinatie van de ouders want laten we wel zijn, die kinderen volgen hun ouders.

Ik ben geen uitgesproken Trump fan maar de keuze tussen Trump en Clinton is geen rocket science. Wie daar anders over denkt moet zich eigenlijk even verdiepen in de operatie Crossfire Hurricane. Het Watergate schandaal is daar niets bij.