Deze week ben ik begonnen met het boek “Clear Bright Future: A Radical Defence of the Human Being” van Paul Mason. Hoofdstuk 2 gaat volledig over Trump. De verklaring voor de overwinnig van Trump die Paul Mason biedt is “white supremacy”, racisme, seksisme, xenofobie etc. Blanke mannen van Amerika’s heartland vonden diep in hun ziel wat ze altijd wilden vinden: “white supremacy”. En Trump won.

Het boek van Paul Mason is daarmee echt een boek van deze tijd. Hoofdstuk 2 doet mij denken aan het virale filmpje waarin een vrouw uit haar dak gaat op het moment dat Donald Trump wordt beëdigd als 45ste president VS.

Het is een beetje curieus om een boek te schrijven als “radical defence of the human being” en dan 50% van de Amerikaanse bevolking weg te zetten als verbeten en niet te genezen racisten, seksisten etc. Dat is het eerste punt was ik zou maken over dit boek. Waarom zijn journalisten zo hysterisch over Trump?

Maar wat ik Paul Mason allereerst zou vragen is of hij op de hoogte is van het feit dat Trump de verkiezingen niet won. Clinton verloor!

Gegeven de keuze Clinton of Trump zou ik persoonlijk ook Trump kiezen.

Neem het Libië project van Clinton. Dit “regime change” project moest haar het presidentschap bezorgen maar werd een complete mislukking. Zelf is er wel heel trots op zoals blijkt in een interview met CBS. Blijkbaar is het lachen om te moorden en een land kapot te bombarderen.

Trump daarentegen is nog geen nieuwe oorlog begonnen. Dat lijkt mij op zichzelf al een heel positieve verbetering van het buitenlands beleid van Amerika.

Paul Mason lijkt me niet genuanceerd of objectief maar eerder zo vervuld met haat voor Trump dat hij niet meer op een zinvolle manier kan nadenken over dit onderwerp.

Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd van de wijze waarop Jordan Peterson het fenomeen benadert. Als ik Jordan Peterson beluister dan vermoed ik dat het wel mogelijk is om het fenomeen Trump te verklaren zonder 50% van de Amerikanen in de hoek te zetten als racist.